Poznańskie literatki: Hanna Malewska

Poznańskie literatki: Hanna Malewska

Opublikowany w Herstoria warta Poznania, Poznańskie literatki Tagi ,,

HANNA MALEWSKA — polska pisarka, autorka powieści historycznych.

W Wielkopolsce spędziła niespełna trzy lata (od końca 1955 do połowy 1957 r.), kiedy to ze względu na zawieszenie krakowskiego „Tygodnika Powszechnego” oraz „Znaku” przenieść się musiała do podpoznańskiego Kórnika.

Pracowała w Bibliotece Kórnickiej, porządkując siedemnastowieczne miscellanea. Z trudem utrzymywała się z niewielkiej pensji.

Czas spędzony w Wielkopolsce wiąże się z powstaniem najbardziej cenionych utworów pisarki: „Listów staropolskich z epoki Wazów” (1959) oraz „Panów Leszczyńskich” (1961).

Była założycielką i redaktorką katolickiego pisma „Znak” w latach 1946-1953 i potem 1956-1973. Jako katolicka autorka powieści historycznych była kontynuatorką działalności literackiej Zofii Kossak-Szczuckiej, jej powieści umykają jednak jednoznacznym kategoryzacjom.

Pisarka zadebiutowała nowelą „Cabrera” (1931), która zdobyła I nagrodę w konkursie „Żołnierza Polskiego” i opublikowana została na jego łamach. Za powieść „Wiosna grecka” (1933) otrzymała nagrodę w przedolimpijskim konkursie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, z kolei Polska Akademia Literatury nagrodziła ją za „Żelazną koronę” (1936), opowiadającą o dziejach cesarza Karola V, ostatniego władcy, nad którego imperium słońce nie zachodziło i chciał w nim realizować ideały uniwersalizmu europejskiego.

Od 1946 r. redagowała wraz ze Stanisławem Stommą Miesięcznik „Znak”. Trzydzieści lat później Hanna Malewska z Antonim Gołubiewem wystosowali list otwarty, protestując przeciwko planowanym zmianom Konstytucji PRL, która sankcjonować miała po wsze czasy „przewodnią rolę partii” oraz „wieczne braterstwo ze Związkiem Radzieckim”. Stomma – poseł koła Znak – był jedynym parlamentarzystą, który tych zmian nie poparł.

W tym samym roku Hanna Malewska podpisała apel do Sejmu PRL o powołanie komisji dla zbadania przebiegu wydarzeń w Radomiu i Ursusie oraz represji i metod stosowanych wobec strajkujących robotników i członków Komitetu Obrony Robotników. Od 1978 r. była członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych.

Źródło: Paweł CieliczkoPoznański Przewodnik Literacki

Portret: Agnieszka Zaprzalska

 

Komentarze