Poznańskie literatki: Jadwiga Badowska

Poznańskie literatki: Jadwiga Badowska

Opublikowany w Herstoria warta Poznania, Poznańskie literatki Tagi ,,

JADWIGA BADOWSKA — polska poetka, organizatorka teatrów oraz reżyserka słuchowisk:

Książeczka „Uliczkami po Poznaniu” Jadwigi Badowskiej z kolorowymi ilustracjami Hanny Czajkowskiej to obowiązkowa lektura małych poznaniaków. Wiersze prowadzą ich pod pomnik Adama Mickiewicza, przedstawiają orła na Ratuszu, koziołki na wieży, Pręgierz na Starym Rynku, pomnik Powstańców Wielkopolskich, poznańską Skałkę, jak nazywane jest Wzgórze św. Wojciecha, zamek Przemysła, pegaza na dachu Opery, opowiadają o sobótkowej nocy i odbywającym się w Poznaniu Jarmarku Świętojańskim. Badowska prezentuje też w tomiku poznańskich rękodzielników: zegarmistrza z ul. Zegarowej, naprzeciw Ratusza, a także szewca, kowala, stolarza, garncarza.

Jadwiga Badowska urodziła się w 1913 r. w Wilnie, tam ukończyła szkołę teatralną i wraz z mężem założyła Teatr Kukiełek Bajka. Po wojnie występowała na różnych scenach, pisała dla teatru i radia. Od 1951 r. mieszkała w Poznaniu, gdzie należała do Literackiej Grupy Niezależnych „Swantewit”. Podczas spotkań autorskich podkreślała, że Poznań stał się jej drugim kochanym miastem, bo była wygnańcem, a on ją przygarnął. Poetka, eseistka, tłumaczka z języka francuskiego, autorka sztuk teatralnych dla dzieci, reżyserka, animatorka kultury. Należała do Związku Esperantystów.

Debiutowała książeczką „Uliczkami po Poznaniu” (1987). Później wydała cykl zbiorów o tematyce wileńskiej: „Zaszumiała mi Wilia” (1991), „Namaluję twarz” (1993), „Ondyna nad Niemnem” (1995). W jej wierszach widać silne zauroczenie elementami przyrody – tomiki „Krople słońca” (1993), „Dęby Rogalińskie” (1994). Ignacy S. Fiut pisał: „Prostota języka, wyrazistość i naturalność obrazów przywoływanych przez kolejne wiersze, mistyczne jednoczenie się poetki z naturalnym krajobrazem, studyjne analizy artystyczne żywej przyrody: drzew, ptaków, owadów, kwiatów kamieni i wyrastający pośród nich jak >> biała bezlistna łodyga / człowiek << to wszystko składa się na tom poezji Jadwigi Badowskiej, noszący tytuł „Dziwny ogród”. W centrum przeżycia estetycznego, inspirującego poetkę znajduje się niewątpliwie środowisko przyrodnicze człowieka. Raz wydobywa je ona z pamięci, innym razem z doświadczenia potocznego, a jeszcze innym razem z drobiazgowej analizy obserwowanego świata. Te strony obcowania z naturą, stanowiące osobne całości, stara się złożyć w pewną nową całość, przepełnioną osobistą wrażliwością i estetyczną intuicją. […] Poezja Badowskiej wyraźna, zrozumiała i przekonywająca i do tego łatwa w odbiorze”.

Źródło: Joanna Roszak, Poznański Przewodnik Literacki
Portret: Agnieszka Zaprzalska

 

Komentarze