Ulice kobiet: Elżbieta Drużbacka

Ulice kobiet: Elżbieta Drużbacka

Opublikowany w Herstoria warta Poznania, Ulice kobiet Tagi ,,

ELŻBIETA DRUŻBACKA – jedna z najwybitniejszych poetek staropolskich: 

  • Wywodziła się z rodu Kowalskich — skromnej wielkopolskiej rodziny szlacheckiej.
  • Wychowywała się na dworze Elżbiety z Lubomirskich Sieniawskiej — krakowskiej kasztelanowej. Pobierała tam nauki m.in. z języka francuskiego, literatury oraz etykiety dworskiej.
  • W 1721 roku poślubiła Kazimierza Drużbackiego. Ich małżeństwo trwało zaledwie 15 lat, do śmierci Kazimierza w 1736 roku. Owocem ich związku były dwie córki — Marianna i Anna.
  • W swoim dorosłym życiu dużo podróżowała — często bywała na dworach Czartoryskich, Sieniawskich, Branickich, Lubomirskich, Krasickich i Sanguszków. 
  • Studiowała literaturę, a pieniądze na edukację pozyskiwała m.in. z pisania liryków i panegiryków dla magnackich rodów.
  • Była kobietą zaradną i samodzielną — godziła liczne rodzinne obowiązki z zawodowymi, ponadto sama zarządzała swoim majątkiem. 
  • W 1752 roku bracia Załuscy (biskup Józef Andrzej i Andrzej Stanisław) wydali pierwszy tomik jej poezji, zatytułowany „Zbiór rymów duchownych, panegirycznych, moralnych i światowych”. 
  • Jej twórczość była skupiona wokół religii, ale nie zabrakło w niej również myśli feministycznej. Pomimo konserwatywnego wychowania ceniła swobodę wypowiedzi i niezależność. W swojej poezji nawiązywała do idei równouprawnienia płci, wolności słowa dla kobiet oraz otwarcie potępiała politykę podwójnych standardów, panującą w ówczesnych konwenansach. 
  • Po śmierci córek i gromady wnucząt, zamieszkała w tarnowskim klasztorze sióstr bernardynek.
  • Zmarła w tym samym klasztorze w 1765 roku. 

Ulica imienia Elżbiety Drużbackiej znajduje się na Łazarzu.

Jej długość wynosi 105 metrów. 

Portret: Agnieszka Zaprzalska

Komentarze