Ulice Kobiet: Lucyna Sieciechowiczowa

Ulice Kobiet: Lucyna Sieciechowiczowa

Opublikowany w Herstoria warta Poznania, Ulice kobiet Tagi ,,,,

LUCYNA SIECIECHOWICZOWA — polska pisarka, autorka powieści oraz słuchowisk dla dzieci i młodzieży.

Urodziła się 16 czerwca 1909 roku w Morasku. Była córką urzędnika pocztowego Leona Stysiaka oraz Wandy z Drachowskich.

Do szkół uczęszczała w Poznaniu, a w 1929 roku złożyła egzamin maturalny w Gimnazjum im. Dąbrówki. Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie w 1934 roku uzyskała magisterium za pracę „Staszic a Rousseau, ze szczególnym uwzględnieniem poglądów społeczno-politycznych”, pod kierunkiem prof. Tadeusza Grabowskiego. Z jego seminarium wyniosła dobrą znajomość staropolszczyzny, którą wykorzystała w swej twórczości powieściopisarskiej.

W 1934 roku wyszła za mąż za ekonomistę Stanisława 
Sieciechowicza. Pracowała jako nauczycielka w Poznaniu w prywatnym Wielkopolskim Gimnazjum i Liceum dra Brunona Czajkowskiego. W latach 1936–37 redagowała poznański dwutygodnik „Kobieta Polska”.

W czasie okupacji niemieckiej początkowo przebywała na Lubelszczyźnie, gdzie brała udział w tajnym nauczaniu. W 1943 roku przeniosła się z rodziną na krótko do Brwinowa pod Warszawą, a w 1944 roku wyjechała do Zakopanego, gdzie osiedliła się na stałe w zakupionym domu.

W 1946 roku opublikowała nowelkę „Za zakrętem” („Chłopi” 1946 nr 30). Rozpoczęła też działalność dziennikarską i literacką na łamach pism: „Gazeta Podhalańska” (1946), „Przegląd Przemysłowo-Rzemieślniczy” (1946), „Przyjaciel Rzemieślnika” (1948–9), „Rzemieślnik” (1950– 55) i „Głos Nauczycielski” (1950–55). Pisała drobne opowiadania, recenzje, zajmowała się popularyzacją sztuki ludowej, historii miast i rzemiosła.

W 1948 roku podjęła pracę nauczycielską w Liceum Handlowym w Zakopanem, a później w Technikum Handlowym i Gastronomicznym. W l. 1951–55 była kierownikiem zespołu przedmiotowego nauczycieli języka polskiego szkół zawodowych w Zakopanem. W 1958 roku przeszła na emeryturę ze względu na chorobę serca.

W 1947 roku ukazała się jej powieść dla młodzieży „Tęcza nad Wagiem”, a rok później „Córka zastępu Jaskółek”. Popularność zyskała swoimi kolejnymi powieściami historycznymi adresowanymi do młodego czytelnika – „Miasto na Złotym Szlaku” (1954) oraz „Hultajskie ścieżki” (1957), które ukazywały życie codzienne renesansowego Poznania, a zwłaszcza pomijanych w historiografii jego warstw plebejskich.

Postać Sebastiana Klonowica, przedstawiona na tle XVI-wiecznego Lublina była ośrodkiem tematycznym powieści „Moralista i waganci” (1958) oraz „Za Krakowską Bramą” (1960). Później ukazało się opowiadanie „Toruńska królewna” (1962) oraz powieść „Płatnerczyk ze Złotej Pragi” (1963). Ten okres pisarski zamykają powieści: „Wacław z Potoka Potocki” (1965) oraz „Rozbójnik pana Potockiego” (1966), później ukazała się jeszcze powieść „Skarb Azinapa” (1972).

W latach 1968–1969 Sieciechowiczowa napisała cztery słuchowiska historyczne dla dzieci i młodzieży: „Skrzynia Mikołaja Stokłosy” (1968), „Gospoda pod Trzema Kotwicami” (1968), „Recepta doktora Strusia” (1969) oraz „Spotkanie na grobli” (1969), z których akcja dwóch ostatnich rozgrywa się w Poznaniu. Książką, którą zyskała sobie wieczną wdzięczność i sławę wśród poznaniaków, stało się jej studium historyczne „Życie codzienne w renesansowym Poznaniu” (1518–1619) wydane w 1974 roku w słynnej PIW-owskiej serii „Odsłania” w niej tajemnice obyczajowości i realiów kulturowych, ekonomicznych, historycznych renesansowego Poznania.

Zmarła 26 października 1986 roku w Zakopanem. Została pochowana na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

Ulica Lucyny Sieciechowiczowej znajduje się na Strzeszynie Literackim.

Swój obecny patronat otrzymała na mocy uchwały z dnia 10 lipca 2018 roku. Inicjatorem projektu nazewniczego jest Fundacja Kochania Poznania

Portret: Agnieszka Zaprzalska

Komentarze